De zoutbron van Tartonne werd in 1402 door koningin Jeanne aan de inwoners geschonken. De ontwikkeling die we vandaag de dag zien, dateert waarschijnlijk uit de moderne tijd.
Beschrijving
De ontwikkeling die vandaag de dag rond de bron zichtbaar is, bestond al in 1732, toen de consuls van Tartonne een reparatie met vaste prijs aan de metselaar van Clumanc Honoré Giraud overhandigden. Hij moest de noord- en westmuren slopen en identiek herbouwen, alle muren ophogen om de helling te verminderen, ze stucen en het gebouw met plavuizen bedekken. De Dictionnaire d'Achard, gepubliceerd in 1788, beschrijft de zoutbron als een put met een grote houten kuip en voorzien van twee sloten, waarvan de sleutels bewaard werden, één door de consuls van Tartonne en de andere door de boeren die de koninklijke zoutbelasting betaalden. De put vulde zich binnen 24 uur en het water werd in de zomer om de 8 dagen en in de winter om de 15 dagen aan de inwoners verstrekt. De afschaffing van het koninklijk monopolie maakte een einde aan deze praktijk. De kadastrale kaart van 1837 toont, met de vermelding Fontaine salée, een klein openbaar gebouw gelegen in de bedding van de Salaou-stroom en aan de zuidkant begrensd door een dijk. Het gebouw, dat na registratie in 1993 werd gerestaureerd, is nu alleen nog bewaard gebleven als bezienswaardigheid en getuigenis van het verleden.
De put, met zijn bekisting van vierkante planken, ligt beschut onder een klein vierkant gebouw met een tongewelf met volledige boog en zonder dak. De gevels van ruwe puinblokken zijn blind, behalve aan de zuidkant, waar de deur met een monolithische latei en een opening voor de doorgang van de monolithische pijp die als overloop dient, open is. Vlakbij de bedding van de Salaou-stroom wordt de put tegen overstromingen beschermd door een aarden dijk bekleed met ruw puin.
bron: Algemene inventaris van het cultureel erfgoed van de regio Provence-Alpes-Côte d'Azur