Kerk van Saint Peter

De eerste kerk bestond alleen uit de kleine Rozenkranskapel. De fundamenten van de muren dateren uit de 13e eeuw; de noordelijke zijbeuk is nog ouder. Later, vanwege de groeiende bevolking, werd het hoofdschip, bekend als het Mariaschip, gebouwd en vervolgens tweemaal uitgebreid, in 1722 en 1822. In 1822 werd het schip, gewijd aan Sint-Rochus, toegevoegd. De deur dateert uit de 18e eeuw. De klokkentoren, bestaande uit vier bogen en een spits, waarvan de grote klok dateert uit 1810, domineert het dorp. Het 16e-eeuwse portaal is afkomstig van een gesloopte kerk (op de plaats van het huidige oratorium van Sint-Jan-Baptiste). Het werd in 1704 geplaatst ter versiering van dat van Sint-Pieter en is bij decreet van 27 oktober 1937 geklasseerd als historisch monument. De zuidgevel eindigt met een driepasvormig fronton, bekroond met een klein smeedijzeren kruis. Deze opeenvolgende uitbreidingen, die eeuwen na elkaar plaatsvonden, hebben van deze kerk een uniek maar origineel monument gemaakt. Ze werd in 1708 getroffen door een aardbeving en in 1811 door bliksem.