Gips- en Sainte-Madeleineroute

Aarzel niet om de kapel binnen te stappen; Andy Goldsworthy** heeft aan het hele gebouw gewerkt. De achterwand is bekleed met een regelmatig patroon van geslepen stenen, met in het midden een eivormige holte die het mogelijk maakt om te staan. Dit is waar "anderen eerder hebben gestaan ​​en waar anderen na hen zullen staan", aldus de kunstenaar. Hij ontwerpt dit doordringbare apparaat als een vitrine die de herinnering van bezoekers bewaart, een getuige van hun aanwezigheid, maar ook van hun afwezigheid op deze plek.

**Andy Goldsworthy (Sale Moor, Engeland, 1956) stelt de natuur centraal in zijn werk. Maar zonder zijn werk te reduceren tot natuurlijke materialen of de natuurlijke processen die erdoorheen lopen, houdt hij rekening met de aard van de plek en haar geschiedenis. Dit verklaart waarom Andy Goldsworthy voornamelijk werkt op plekken die getekend zijn door menselijke aanwezigheid.

Kunsttoevluchtsoord is een enkel kunstwerk dat in ongeveer tien dagen wandelen te zien is. Tegenwoordig bestaat het uit zeven schuilplaatsen en drie wachters, verbonden door een pad. Oorspronkelijk vormden oude verlaten boerderijgebouwen, een vervallen kapel, ingestorte herdershutten... de basis voor het restauratieproject van de kunstenaar, om er een kunstwerk te huisvesten en wandelaars en wandelaars te beschermen.

Zoek op de gevel van de kapel naar een gouden stip, gegraveerd in de steen. Dit is punt, van kunstenaar Herman de Vries* (2009). Voor de kunstenaar verhindert de eenvoud van de punt elke interpretatie; het trekt de aandacht van de wandelaar, stelt hem vragen en nodigt hem uit tot andere gedachten. Waar je ook bent of waar je ook naartoe gaat, de punt nodigt je uit om verder te gaan! Herman de Vries* is van beroep natuuronderzoeker. Zijn wereldbeeld is sterk beïnvloed door de oosterse filosofie. Voor hem is de natuur op zichzelf voldoende en hoeft ze niet door kunst te worden verfraaid: "De natuur is kunst", zegt hij, omdat het een voortdurende schepping is.

* wij respecteren de wens van de kunstenaar om geen hoofdletters te gebruiken, een vorm van hiërarchie.

Gips, ongeveer 220 miljoen jaar geleden ontstaan ​​in een zoute lagune, is een zacht gesteente dat bestaat uit calciumsulfaat. Verhit in een oven, verliest het zijn water door verdamping en transformeert het in gips. Nadat het in de open lucht of in een molen is vermalen, kan het worden gerehydrateerd en gebruikt in de bouw. ​​In de 1840e eeuw bestonden er in de Haute-Provence veel kleine winningslocaties. De traditionele architectuur biedt diverse toepassingen voor gips: van de grofste mortel voor het bouwen van muren tot de fijnste voor pleisterwerk. In Thoard worden al in 1890 gipsgroeven genoemd, maar de winning begon ongetwijfeld veel eerder. De bekendste is de groeve van Siron, die al in 1940 werd genoemd en tot XNUMX werd geëxploiteerd. De steen werd in de open lucht gewonnen met houwelen en houwelen en vervolgens op sleden geladen die in de vallei veel werden gebruikt voor landbouwwerkzaamheden op steile hellingen. Vervolgens werd het naar het dorp vervoerd, naar de gipsfabriek. Daar dreef een molen, aangedreven door hydraulische energie, ontstaan ​​door een waterval in de Riou-stroom, een zware verticale stenen molensteen aan.

Type : Gemarkeerde lus

Afstand : 3.7km

Verhoging : 240m

Duur : 2h

moeilijkheid : Makkelijk

Hoogte max : 1137m