“Mijn grootmoeder had heksenvingers”, door Catherine Pierloz

Au début, il y a l’enfance. Au bout de l’enfance, la maison de la grand-mère. Dans l’ombre de la grand-mère, les portes interdites. Derrière les portes closes, les fascinants vols d’oies sauvages.
Catherine Pierloz speelt met haar jeugdherinneringen. Ze herontdekt de eigenzinnige kijk die kinderen hebben op een ongrijpbare, gevaarlijke wereld. Ze put uit de reserves van haar opgebouwde verbeelding. Ze spreekt waar haar grootmoeder zweeg. Ze weet dat verwondering niet zonder angst is.